اموزشی

مقایسه عملکرد محیط کشت RPMI 1640 و DMEM در نگهداری و تکثیر رده‌های سلولی با نیازهای متابولیکی متفاوت

بررسی تخصصی محیط کشت RPMI 1640

محیط کشت RPMI 1640، که در ابتدا توسط مؤسسه تحقیقات سرطان Roswell Park برای کشت سلول های لنفوییدی انسانی توسعه یافت، به سرعت به یکی از پرکاربردترین محیط ها در آزمایشگاه ها تبدیل شد. ویژگی بارز محیط کشت RPMI 1640، فرمولاسیون متعادل آن برای حمایت از رشد انواع سلول های خونی و سیستم ایمنی، از جمله لنفوسیت ها، مونوسیت ها و سلول های هیبریدوما است. این محیط کشت با غلظت بالای فسفات و میزان نسبتاً متعادلی از گلوکز (حدود 2 گرم در لیتر) شناخته می شود که آن را برای سلول هایی با نیازهای متوسط به انرژی مناسب می سازد.

از جمله ترکیبات محیط کشت RPMI 1640 می توان به طیف گسترده ای از اسیدهای آمینه، ویتامین ها و نمک های معدنی اشاره کرد که به طور ویژه برای پشتیبانی از سلول هایی که در سوسپانسیون رشد می کنند، بهینه شده است. این فرمولاسیون به خصوص در ایمونولوژی، تحقیقات سرطان و تولید آنتی بادی های مونوکلونال بسیار کارآمد است. با این حال، محیط کشت RPMI 1640 برای حفظ pH پایدار، نیاز به یک سیستم بافری قوی دارد که معمولاً با افزودن بیکربنات سدیم و حفظ در اتمسفر 5-10% CO2 تأمین می شود.

بررسی تخصصی محیط کشت DMEM

محیط کشت DMEM، که نسخه ی اصلاح شده ای از محیط پایه ایگل (Eagle’s Basal Medium) است، به دلیل غلظت بالای گلوکز و ترکیبات مغذی فراوان، به یکی از محبوب ترین محیط ها برای کشت سلول های چسبنده (Adherent Cells) تبدیل شده است. این محیط برای رشد سریع و “تکثیر رده های سلولی” مختلف، به ویژه فیبروبلاست ها، سلول های اپیتلیال، سلول های بنیادی مزانشیمی و بسیاری از رده های سلولی سرطان که “نیازهای متابولیکی سلولی” بالایی دارند و مصرف گلوکز آن ها زیاد است، ایده آل است.

DMEM در دو فرمولاسیون اصلی موجود است: DMEM با گلوکز پایین (1 گرم در لیتر) و DMEM با گلوکز بالا (4.5 گرم در لیتر). نوع گلوکز بالا به طور خاص برای سلول هایی که متابولیسم فعال تری دارند و به مقدار زیادی انرژی نیاز دارند، مناسب است. محیط کشت DMEM همچنین حاوی غلظت های بالاتری از برخی اسیدهای آمینه و ویتامین ها در مقایسه با RPMI 1640 است. همانند RPMI، این محیط نیز برای حفظ pH مناسب نیازمند افزودن بیکربنات سدیم و کنترل اتمسفر CO2 است. توانایی این محیط در پشتیبانی از “نگهداری سلول” با رشد سریع، آن را به گزینه ای عالی برای تحقیقات بیوتکنولوژی و مهندسی بافت تبدیل کرده است.

تفاوت های کلیدی در ترکیبات و کاربردها

تفاوت های اصلی بین محیط کشت RPMI 1640 و محیط کشت DMEM در چند جنبه کلیدی از ترکیبات محیط کشت آن ها نهفته است که به طور مستقیم بر کاربردهایشان تأثیر می گذارد:

  • غلظت گلوکز: DMEM معمولاً حاوی مقادیر بسیار بالاتری از گلوکز است (4.5 گرم در لیتر در فرمولاسیون گلوکز بالا) در مقایسه با محیط کشت RPMI 1640 (تقریباً 2 گرم در لیتر). این ویژگی DMEM را برای سلول هایی با متابولیسم گلیکولیتیک بالا و نیاز انرژی زیاد مناسب می سازد، در حالی که RPMI برای سلول هایی با مصرف گلوکز متوسط ایده آل است.
  • پروفایل اسید آمینه و ویتامین: اگرچه هر دو محیط حاوی اسیدهای آمینه و ویتامین های ضروری هستند، اما غلظت و نسبت آن ها متفاوت است. RPMI 1640 برای پشتیبانی از لنفوسیت ها بهینه شده است، در حالی که DMEM برای طیف وسیع تری از سلول های چسبنده فرموله شده است.
  • سیستم بافری: هر دو محیط از سیستم بافری بیکربنات-CO2 استفاده می کنند، اما RPMI 1640 معمولاً به غلظت های بالاتری از بیکربنات برای حفظ pH پایدار نیاز دارد.
  • کاربرد و نوع سلول: محیط کشت RPMI 1640 انتخاب اول برای کشت سلول های خونی، لنفوسیت ها، سلول های T و B و سلول های هیبریدوما (که عمدتاً در سوسپانسیون رشد می کنند) است. در مقابل، محیط کشت DMEM به طور گسترده برای “تکثیر رده های سلولی” چسبنده مانند فیبروبلاست ها، سلول های بنیادی مزانشیمی، سلول های اندوتلیال و بسیاری از رده های سلولی سرطانی که به سطح برای چسبیدن نیاز دارند، استفاده می شود.
  • نیازهای متابولیکی سلولی: سلول های کشت شده در DMEM اغلب دارای نرخ رشد سریع تر و “نیازهای متابولیکی سلولی” بالاتری هستند که توسط غلظت بالای گلوکز و سایر مواد مغذی تأمین می شود. سلول های کشت شده در RPMI 1640 ممکن است نرخ رشد کندتری داشته باشند یا نیازهای متابولیکی متفاوتی از خود نشان دهند که با فرمولاسیون این محیط سازگارتر است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *